نیاکان ایرانیان

در روز گارانی بس دورتر(1500تا1200پیش از میلاد)در استپهای آسیای میانه نیاکان ایرانیان و هندیان یک گروه بودند که آنان را هندو ایرانیان نخستین مینامیدند

جامعه اینان به دو گروه تقسیم میشد 1روحانیون 2مردم عادی(که شبان وشکارچی بودند) هندو ایرانیان نخستین طی سده ها به این شیوه کند وپایدار(شاید از هزاره چهارم تا هزاره سوم پیش از میلاد) سنت دینی بسیار نیرومندی ساختند چندان که عناصری از آنرا فرزندان آنان یعنی برهمنان هند وزردشتیان ایران تا به امروز نگاه داشته اند .

سرانجام گمان میرود در ابتدای (هزاره سوم پ.م) هندوایرانیان نخستین دستخوش تغئیر شدند و دو قوم مجزای هندی و ایرانی با دو زبان جدا گانه پدید آمدند

ایرانیان در استپهای آسیایه میانه ایران ساکن بودند که به تدریج به سوی جلگه های سرسبز ایران امروزی کوچ نمودند این مردمان نخست بهره گیری از گاریهای چوبین را آموخته پس از آن با رام کردن اسب های سرکش گردونه جنگی اسب دار را ساختند . با آمدن گاریهای جنگی زندگی این مردمان از حالت بیتحرکی خارج شده و زندگی پر مخاطره تری به نام( عصر پهلوانی)آغاز شد. در این عصر سرداران و پهلوان وپیروانشان برای طلب ثروت و قدرت و افتخار بر قبیله های همسایه میتاختند و نیز مهیای چپاول سکونتهای بیگهنه نیز بودند.

در یک سروده باستانی زردشتی گفته شده که فروهرها جدال میکنند ( آن چنان که گویی جنگجوی گردونه سوار نیرومند شمشیر به میان بسته برای حفظ گنج فراهم آورده خویش میجنگد)*- فروردین یشت بند67 -*

ظاهرا" در این روزگار آشفته و بی آرام ودر این هنگامه چیرگی قدرت بر قانون و انسانهای ضعیف بوده که زردشت میزیسته است ودر پی یافتن انکشافی در زندگی محنت بار انسان بر روی زمین بوده است