درست اندیشی (( پندار نیک ))

ایرانیان پیش از زردشت گویا همانندهندیان ودایی بر این باور بودند که روان سعادتمند بلافاصله بعد از رسیدن به بهشت به تن مینوئی خود محشور خواهد شد تا بار دیگر زندگی شاد و پز شوری را آغاز کندولی زردشت مردمان را آموخت که روان های سعادتمند باید برای این غایت تا روز حسابرسی منتظر (تن پسین) ((یعنی چهره ای که اهروره مزدا در جهان مینوئی به روح خواهد داد )) منتظر بمانند یعنی تا آن هنگام که زمین استخوان های مردگان را رها کند (یسن30 بند7) در پی این رستاخیز همگانی داوری انجامین خواهد بود که همه پارسایان را از بد کاران جدا خواهد کرد هم آنان که تا آن هنگام زیسته اند هم آنان که پیشتر داوری شده اند.

آنان باید از پل چینود(پل صراط) که از زیر آن اتش هائی گداخته از تمام فلزات که مانند رودی بر زمین جاری است بگذرند .چنان که در متن پهلوی آمده است((این رود برای آنکه پارسا است چون شیر گرم به نظر خواهد رسید و برای آنکه دروند(پیرو دروغ) است چنان به نظر آید که گوئی به تن در فلز گداخته میرود-بندهش-فصل34 بندهای 18-19 ))در آن هنگام برای مدتی عدالت کامل حکم فرما خواهد شد بدکاران مرگی دگر باره خواهند چشید و از روی زمین محو و نابود خواهند شد اهریمن با دیوها و سپاهیان تاریکی اش در این نبرد بزرگ فر جامین نابود شده و رود فلز گداخته به سوی دوزخ جاری میشود و همه نشانه های بدی در جهان از میان میرود .

باور رسیدن مهدی موعود و پر شدن زمین از عدل و داد و کشته شدن همه بد کاران به دست او و نابودی دیوها وشیاطین و آنگه در آن روز عدالت کامل حکم فرما خواهد شد بسیار سبیه این باور زردشتیان است که اهوره مزدابه سئوشینت ( سوشیانت ) حقیقتی وحیانی به امانت داده تا بشر را برای ایفای نقش حیاتی اش در نبرد فرجامین بر انگیزد.

(( اورمزد و امشاسپندان و همه ایزدان و مردمان با یکدیگر بوند همه جا چون باغی در بهاران بوند که در آن همه نوع درخت و گیاه است و تماما" آفرینش اور مزد میباشد--روایت پهلوی فصل 48 بندهای99و100و107 ))