روز داوری در دین های یهودیت ومسیحیت واسلام

در باورهای زردشتی روز واپسین یا همان جهان آخرت دنیائی است مینوئی که هم بر نیکی آفرینش مادی و ارز این رو بر نیکی تن جسمانی تاکید دارد و هم بر بی محابا بودن عدل الهی. به عقیده زردشت رستگاری فرد به حاصل پندارها و گفتارها و کردارهای وی مربوط است و اهوره مزدا برای تغئیر آن هیچ مداخله ای خواه دلسوزانه و خواه بلهوسانه نمیتواند داشته باشد با چنین آموزه ای باور به روز داوری مفهوم کاملا" دهشتناکی است . چه هر انسانی مسئول سرنوشت روان خویش است و در سرنوشت جهان نیز مشادکت دارد. از این رو بشارت زردشت بشارتی اصیل و پر شور بود که هم دلیری وهم اراده خواستاران دریافت آن را میطلبید.این باور در دین زردشتی منطقی ترین انسجام را دارد زیرا هر کسی به اندازه نیکوئی هائی که انجام داده از خداوندپاداش نیک دریافت میکند هر چند بعدها در دین اسلام به صورت واضه تری بیان شد ولی در دین یهود یهوه به صورت حامی قوم بنی اسرائیل در آمده وآنان را قومی برگزیده نامیده ودیگر مردم جهان را گوئی نمیبیند .ولی اهوره مزدا خدای تمام مردمان است مانند الله خدای اسلام که به هیچ قومی امتیاز نمیدهد بلکه این اعمال نیک مردمان است که در روز حساب آنان را از دیگران متمایز میکند نه متعلق بودن به قومی خاص از این رو دین زردشت دین همه مردم و خدای آن اهوره مزدا خدای همه مردم با هر قبیله و هر طایفه از هر جای دنیا میباشد همچنان که الله خدای همه مردمان و قبایل وطایفه هاست.باور مسلمانان به جهان آخرت مانند زردشتیان است زیرا پیروان هر دو دین در روز آخرت هنگام حساب رسی نزد خدای خود یکسان میباشند و بهترین آنها نیکوکار ترین آنهاست .بر خلاف دین یهود که خود را مردمی بر گزیده دانسته ودر صورت گناهکار بودن فکر میکنند که فقط زمان کوتاهی در جهنم سپری کرده بعد به بهشت میروند در صورتی که بنا به گفته زردشت و الله خدای اسلام خداوند برای تغئیر اعمال زشت انسانها و نادیده گرفتن بدیهای انها هیچ مداخله ای خواه دلسوزانه و خواه بلهوسانه انجام نمیدهد تا هر انسانی مسئول سرنوشت روان خویش باشد و در سرنوشت جهان شرکت جوید تا به این وسیله وجود انسان بر روی زمین معنی بگیرد زیرا خداوند در وجود انسان امانتی به نام روح نهاد که بدون هیچ گونه از پلیدی میباشد و هر آن کس که بتواند در روز حساب آن امانت را بدون هیچ گونه لکه سیاه ویا کمترین آلودگی به پروردگارخویش باز پس دهد پس رستگار بوده و در بهشت برین که اهوره مزدا به او نوید داده بود ساکن میشود واگر هم کسی در روح او که امانت خداست لکه های سیاه به گونه ای که روح را الوده نکرده باشد داشته باشد با توزین شدن در ترازوی عدالت خداوندی وعمق گناه به کرم او بخشیده میشود زیرا قصد بنده در حفظ امانت محرز بوده و پروردگار دانا وآگاه بر اعمال بنده میباشد